 O NAS |
|
| WIEDZA |
|
| TELEFON ZAUFANIA |
|
| Wątki na Forum |
|
| Napisz do nas! |
|
| Nominacje |
|
| Gdzie jesteśmy? |
|
| Logowanie |
|
Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem? Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.
Zapomniane hasło? Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
|
|
Czy znasz może osobę z niepełnosprawnością? A może sam nie widzisz, nie słyszysz, albo poruszasz się za pomocą kul albo wózka inwalidzkiego? Jeśli nie – czy zastanawiałeś lub zastanawiałaś się kiedyś nad sferą życia osób niepełnosprawnych?
W polskim społeczeństwie seksualność osób z niepełnosprawnością to nadal temat tabu, chociaż Deklaracja Praw Seksualnych Światowej Organizacji Zdrowia z 2002 r. mówi o tym, że każdy bez względu na płeć, rasę, wyznanie, kondycję fizyczną bądź psychiczną, orientację seksualną, ma prawo realizować swoje potrzeby seksualne. (Oczywiście, jeśli nie szkodzi drugiemu człowiekowi, nie narusza jego godności).
Temat seksualności osób z niepełnosprawnością jest bardzo obszerny. Z pewnością wykracza poza ramy jednego artykułu. Tym bardziej, że jest to temat, którego się nie porusza.
Wokół tego zagadnienia narosło wiele mitów i stereotypów, które chcemy obalić:
1. Osoby niepełnosprawne nie mają płci. Często mówi się „osoby niepełnosprawne”. Tymczasem warto pamiętać, że pod tym pojęciem kryją się konkretni ludzie, dziewczyny, chłopcy, kobiety i mężczyźni. Zapewne niepełnosprawność utrudnia im życie, ale warto wiedzieć, że niepełnosprawność to jedna z cech człowieka - nie jedyna (nawet, jeśli jest bardzo widoczna).
Są dziewczętami, które stają się kobietami, chłopcami, którzy dorośleją, przemieniając się w mężczyzn. I tak samo — jak wszyscy — chcą się podobać. W okresie dorastania także martwią się zmianami, jakie zachodzą w ciele. Chcą nie tylko razem się uczyć, pracować, ale także odpoczywać ze swoimi rówieśnikami, imprezować czy umawiać się na randki. Tak samo wzdychają, kochają, pożądają, nienawidzą i złoszczą się.
2. Osoby niepełnosprawne są tak poszkodowane przez los i całą swoją energię poświęcają na dochodzenie do pełnej sprawności. Oczywiście niepełnosprawność utrudnia życie, czasami nawet bardzo. Ale nie znaczy to, że nie można żyć pełnią życia. Może być tak, że wykonanie jakieś czynności wymaga nakładu większych sił, albo czasu, ale nie znaczy to, że nie można jej wykonać. Obserwując osoby z niepełnosprawnością, pierwsze, co możemy zauważyć, to ich niepełnosprawność. Może to wynikać z tego faktu, że nie mieliśmy do tej pory okazji przyjrzeć się ludziom, które pewne rzeczy wykonują inaczej niż osoby zdrowe. Nie świadczy to jednak o tym, owi ludzie pożytkują całą swoją energię na rehabilitację, usprawnianie się, tak są tym pochłonięci, że nie starcza im czasu na nic innego. Oczywiście może i tak się zdarzyć, ale nie jest to jedyna i najczęściej wybierana droga.
3. Kolejnym nieprawdziwym twierdzeniem jest brak potrzeb seksualnych u osób z niepełnosprawnością.Istotami seksualnymi jesteśmy od urodzenia aż do śmierci. Niezależnie od stopnia sprawności fizycznej czy umysłowej. Odczuwamy pożądanie, chcemy być podrywane, adorowani lub też podrywać, budować bliskie relacje z ludźmi. Dzielić się swoją intymnością, odkrywać i cieszyć się ją.
4. Osoby z niepełnosprawnością fizyczną nie mogą mieć orgazmu. Istnieją różne rodzaje niepełnosprawności. Nawet w obrębie danego uszkodzenia mogą wystąpić różne konsekwencje. Zarówno na drodze stosunku waginalnego, jak i innego typu stymulacji możliwe jest przeżycie satysfakcji seksualnej. Gdy niemożliwe jest przeżycie orgazmu na drodze stosunku waginalnego, można pobudzać inne obszary ciała gdzie znajdują się sfery erogenne. Warto odkrywać możliwości swojego ciała i cieszyć się doznaniami z niego płynącymi.
5. Istnieje przekonanie, że osoby z niepełnosprawnością nie mogą lub też nie powinny mieć dzieci, a niepełnosprawność u kobiet wyklucza możliwość urodzenia dziecka. Istnieje nieuzasadniona obawa, że kobieta nie donosi ciąży lub nie urodzi. Kolejnym mitem jest to, że dziecko będzie obciążone wadą matki. Oczywiście są takie schorzenia o podłożu genetycznym, kiedy występuje takie ryzyko. Jednakże nie dotyczy to całej gamy uszkodzeń czy niepełnosprawności.
6. Osoby niepełnosprawne nie powinny współżyć. Aktywność seksualna jest sposobem zaspokajania popędu płciowego, który towarzyszy każdemu z nas. Jeśli zatem tak jest, człowiek ma prawo zaspokajać go i budować relacje o charakterze erotycznym, jeśli oczywiście nie działa na szkodę drugiej osoby np. zmuszając ją do nie akceptowanych przez tą osobę zachowań.
7. Jeśli już mają zaspokajać swoje potrzeby, to we własnym gronie tj. osób niepełnosprawnych. Dlaczego tak miałoby się dziać? Jeśli miałaby być to prawda, to tak samo osoby o szarych oczach powinny być tylko z osobami o tym samym kolorze tęczówki. A przecież ludzie są różni. Warto spojrzeć na różnicę jako coś, co wnosi wartość do naszego życia, a przede wszystkim nie oceniać człowieka po jednej z jego cech, jaką w tym przypadku może być rodzaj uszkodzenia, niepełnosprawność, dysfunkcja.
8. Najlepiej zrozumie osobę z niepełnosprawnością druga osoba, która także posiada jakąś dysfunkcję (niepełnosprawność). To, czy porozumiemy się z drugą osobą, czy wejdziemy z nią w relację, która będzie się rozwijała, nie zależy od naszej sprawności fizycznej, ale od otwartości na drugiego człowieka i od zdolności komunikacyjnych obu osób. Wszyscy jesteśmy dla siebie nieznanymi światami. Ponieważ każda napotkana osoba wnosi do naszego życia swoje przeżycia, marzenia, sposób wychowania, sposób patrzenia na świat - czyli wszystko to, co nazywamy doświadczeniem, każda z nas jest inna. Dlatego otwartość jest cechą, która tak jest ważna nie tylko w kontakcie z osobą niepełnosprawną.
Nie ograniczajmy sfery seksualności tylko do aktu seksualnego, niezależnie, czy mówimy o seksualności osób z niepełnosprawnością fizyczną czy nie. Seksualność dotyczy wszystkich ludzi i przejawia się w różny sposób – jest to (także) chęć podobania się, cieszenie się bliskością drugiej osoby, dzielenie z nią tego, co mamy najcenniejsze: intymności, ciepła, bliskości np. poprzez rodzaj dotyku, odkrywanie tego, w jaki sposób reagują nasze ciała. Co sprawia nam i naszemu partnerowi (partnerce) przyjemność. Co staje się źródłem zadowolenia i radości.
Pamiętajmy, też, że nie każde zbliżenie musi kończyć się orgazmem, aby było źródłem przyjemności. Niezależnie od naszej kondycji fizycznej, pamiętajmy, aby nie bać się zadawać pytań, osobom bliskim, ale też specjalistom, czy takim, z którymi pragniemy nawiązać bliższą znajomość.
Uczymy się od siebie nawzajem. Jest to możliwe dzięki otwartości na drugiego człowieka, empatii, relacji, w które wchodzimy.
Anna Werenc
|
|
|
